Zegepraal

272

door de hoeken. Telkens in m'n gloei-hoofd en koortsigen kijk zag ik je blonde haren en je lijf opranken.

Ik riep je, ijlde, ijlde !

Heele dagen staarde ik op die ruit waar 't licht tegen aanvloeide, waarachter schaduwen en schimmen geboren werden en plots stierven.

Ik zag al meer in de blomfiguren bij verschemering van glanzen, en 't fijnkoortsige lijnenspel van mijn verbeelden etste er groepen in, met 'n hardnekkige, niet loslatende energie van scheppenden werkdrang.

Ik vond 't al bekoorlijker dat koortsige lijnenspel op de glazen deur en heel dikwijls bracht ik de schimmige visies over op allerlei voorwerpen, op losse doeken in de kamer. Dan zag ik in de grillige plooiselen bleeke pracht-verstarde Dante-ge-zichten, gezichten van allerlei vrienden, half karikatuur. Hoe dikwijls ik jou hoofd Florence er niet in gezien heb, zoo smekend en lief.... zal ik maar niet zeggen !

De behangselfiguren vooral gaven me tronies te zien van gedrochtelijken groei; vooral 's nachts vol spot en grijns. Kwamen ze van de muren af, plots voor mij dreigen, dan werd 't juist heel kalm in me, voelde ik de onwerkelijkheid van dat koortsige spel, verzonken de tronies in kamergeschaduw.

Ik wist dan precies wat voor hallucinante krachten er in me werkten, die ik zelf machteloos maakte door mijn nuchtere onderscheiding van haar aanwezigheid.

't Fijne samengestrengel van verbeeldingsangst, werkelijkheidsleven, hoop en wanhoop, gaf me toch nachten van de hevigste en schriklijkste realiteit die ooit 'n sensitief mensch kan doormaken.

III.

De versombering van mijn toestand Florence, nam nog toe door de gebeurtenis van twee nare dingen in één week.

't Was op 'n barkouden avond dat Zus huiverkil van de straat inkwam, me toch wat innige woordjes toestrooide, en