Zegepraal

270

schouders voelde ik׳ dat laatste energie ging vervloeien in zwetende machteloosheid. Er zonk 'n uitputting en 'n zwaarte door me heen die me deed stikken.

Hij ging stil en teleurgesteld weg mijn dokter, en ik bleef in sombre ellende achter, nu zeker wetend, dat 't met me gedaan was.

Drie dagen achtereen bleef ik in bange verdooving alleen.

Ik wou niemand zien en niemand spreken. Iedereen stuurde Zus weg.

Alleen jou Florence, jou zag ik ! Ik had je gezien in de heerlijke hoop één dag, dat ik niet zou verlammen, dat ik herstellen kon, vrij en bewegelijk weer voor je kon verschijnen. Nu lag ik weer in sombere machteloosheid. De Dood zag ik grijnzend en tergend over me heengebukt.

O die dagen van martelende wanhoop !

Het leek me of de gansche wereld om mij heen omzwachteld lag en elk gerucht vertemperde voor 't tot me kwam.

Hoe vreemd en ontroerend-weemoedig klonk in die dagen, de roep van venterstemmen van straat öp, zangerig en vol van droefnis, vergalmend in de gure winterende achterwijken.

Hoe vreemd voelde ik alles in 't leven !

Als ik Zus tien stappen gewoon zag doen, of rechtop zitten, zonder steun in den nek, dan verwonderde ik me dat er menschen waren die dat konden.

Hoorde ik dat de verpleegster 'n boodschap ging doen dan benijdde ik haar sterk, dat ze zoo maar, gezond en wel, zonder hulp wegliep.

Ik weet nog precies hoe ik mij toen eens op 'n zonnigen Decemberdag voelde.

Ik keek naar buiten in de groote stille tuinen van de keizersgrachthuizen.

Wat zou ik er niet voor gegeven hebben, als ik toen 'n uur onder dien zonnigen winterhemel met jou had kunnen doorbrengen. Nu lag ik hijgend, benauwd, met sterfgevoel in me. En toch begluurde ik den gang van 't dalende zon