Zegepraal

2Ó3

verschil tusschen een krist en jongen en mij. Maar telkens werd ik er aan herinnerd.

Op school was 't altijd jood.. .. vuile jood.. .. smaus !

Op straat bij de speeljongens, bij ieder klein driftje en strijdje om 'n knikker, 'n bal, 'n tol.. .. rotsmaus.. .. stinkjood.... blijf af.. .. geef hier !

Van de beste vriendjes, makkertjes die ik innig liefhad, die ik nooit iets kwetsends kon zeggen, spoog 't naar mij toe : leelijke smaus.... spekjood!.... als ik hem op 'n oneerlijk-heidje of zooiets betrapte. Ik had gehoord dat mijn vader en zijn rasgenooten in dienst allersmadelijkst behandeld werden. Eerst betwijfelde ik 't ! Later zag ik de volle waarheid er van in !

Een meester op school, van wien ik innig veel hield, wijl hij nooit mij uitgescholden had, hoorde ik eens in de gang m'n broertje uitmaken voor ״gemeene stinkjood". Ik rilde! Ik had gedacht dat die man heelemaal vrij was van haat en minachting en plots.... onverwacht spoog hij 't óók uit !

Overal en altijd voelde ik dat de Jood als kind al onder z'n gelijken van leeftijd buiten gesloten staat, dat men hem wantrouwt, beleedigt, tergt, en tot 'n gedrocht maakt.

Er lag voor mij zoo'n vreeselijke, lage, wraakgierige verachting in dien scheidklank. En menig Joodje is gedrocht geworden, wijl men hem dadelijk als gedrocht behandelde. -Men spreekt wel eens van Joodsche wraakgierigheid, kind. Zeker die bestaat, maar nooit zag ik wreeder en wraakgieriger handelen dan tegen een Jood jongetje, toen hij 't waagde in 'n achterbuurt van kristenplebs, 'n duwetje te geven aan 'n morsig kind dat hem met steenen gooide en uitschold voor smaus.

Door 't heele leven heen, in alle kringen hoor je dien haat zieden, 't Wordt hier versmonseld, daar ronduit gezegd, maar bijna overal leeft hij in een of anderen vorm van verachting en smaadzucht.

Mijn uitingen daarover zijn niet gedragen door pijnlijke subjektiviteit. Ze stellen 'n algemeen feit vast. Want zoo