Zegepraal

256

Dan ziét hij een gelijkenis als de gedaante van vuur.

Zijn visioen van de aangezichten verliet mij niet, zijn visioen waarin hij ziet : vier dieren, met ieder vier aangezichten en vier vleugelen.

,,De gelijkenis nu van hun aangezicht was het aangezicht eens menschen en het aangezicht eens leeuws hadden die vier aan de rechterzijde ; en ter linkerzijde hadden die vier eens ossen aangezicht, ook hadden die vier eens arends aangezicht."

En nu liepen en keerden de dieren weer als de gedaante van 'n weerlicht.

O ! 't was prachtig Florence, maar zóó woest en zóó vreeselijk van allegorie !

„En over de hoofden der dieren was de gelijkenis eens uitspansels, gelijk de verf van het vreeselijke kristal van boven over hun hoofden uitgespreid."

Ik lag op m'n stoep, ik durfde niet meer ademen. Vóór mij de gouduitvloeiende lucht, rond mij het kleurdampende plantsoen, 't stille grachtje en de stille wond're boomen.

„Toen hief de Heerlijkheid Gods zich omhoog van boven der cherub, op den dorpel van het huis ; en het huis werd vervuld met een wolk en het voorhof was vol glans der heerlijkheid des Heeren."

Ik sidderde Florence.

„En het geruisch van de vleugelen der cherubs werd gehoord tot 't uiterste voorhof, als de stemme des almachtigen Gods wanneer Hij spreekt."

O ! Ezechiël, ik hoorde dat vleugelengeruisch der cherubs als Gij, op mijn grachtje.

„En het huis Israëls zal geen smartenden doorn noch weedoende distel meer hebben, van allen die rondom hen zijn."

En toen viel in het ontzettende, klank-dreigende en zwaar-deinende klaaglied :

„Dat is het klaaglied en dat zullen zij klagelijk zingen ; de dochteren der heidenen zullen het klagelijk zingen; zij zullen het klagelijk zingen over Egypte en over hare gansche menigte."