Zegepraal

257

VIL

Florence, zie je 't wonder op liet oude grachtje in me gebeuren, het oude grachtje in z'n avondvergulding, met z'n oude vrouwtjes-gesticht waarover de zon rooden gloed verglanst en in elk klein ruitje, vuur van den hemel leit ? Zie je me zitten Florence, nog droomerig, heel stil, verlamd in aandacht voor het donker-melodisch rhytmus dier zinnen, zelf in 't vuur der visioenen offerend mijn eigen hevig begeeren. Zie je 't gebeuren, stom-begrijpend, want zelf Jood zelf heelemaal in hun religie;?

,,Ze zullen het klagelijk zingen over Egypte en over hare gansche menigte !"

Begrijp je nu lieve, hoe telkens zóó'n zin m'n voorstelling doorgloeide, hoe ik ze zag gaan de heidensche dochteren in haar klagelijk zanggeschrei, hoe ik hoorde den angst en den rouw om de verwoesting van hun land, nu de wrekende Heere optrad voor de jubelende uitverkorenen.

Florence, zie je wijken de stadsmuren, en zie je den zonne-daal met z'n tooverigen lichtval van goud en altarig vuur vergloeien ? Is 't je vreemd dat ik een engelenschaar in het zacht-gloeiende namiddaglicht hoorde bezingen, de wonderen van het heilige land ? Zie je voor den bedwelmden blik van 't jongesdroomertje alles wègzinken, en begrijp je dat zich voor hem later de dingen omhulden in de gouden sfeer van dat wond're Oude ?

Het plantsoen was als 'n woud en de hemelgloed, de heilige stad Jeruzalem dreef hoog boven hem aan.

Amos, de zachte herder treedt vóór. Er zit melankolie in z'n mijmer, maar z'n visioen van den dag des oordeels is van een doorbrekend geweld :

,,Zal de bazuin in de stad geblazen worden, dat 't volk niet siddere."

't Droomertje op de koele stoep sidderde voor héél z'n volk Florence ! En zooals hij Hozea verstond, den vloekzang van diens ziel, zoo verstond hij Joel en Zacharia, en al de klaagliederen en fantasmagorieën lieten niet een geheim voelen in

17