Zegepraal

236

uit de avondtuinen, tilde me op, wiegde me weg, bracht een ontzettenden weemoed in mijn ziel, onbeschrijfelijk van sterf-verlangen en levensbegeerte dooréén.

In die uren droeg ik de smart van 'n heele wereld.

Ik voelde me letterlijk bedwelmen, vergaan, onder den zang van 't heilige stemmekoor. Ik rilde en verstijfde, voelde m'n hersens als klompen ijs, tot plots de schelle chantantroffel me weer terugsmakte in de realiteit, me z'n liederlijkheid de ooren intrommelde met helsch geraas.

Om twaalf uur 's nachts verstomden de koor-repetitiën, tot twee uur spuwde de tingeltangel z'n heet geweld tegen den muur. Ik lag verdoofd, half te sterven, overkrijscht.

M'n hoofd verschroefde tienmaal heviger kwellingen en banden, ik lag in 'n koortsigen stuip.

Zus kwam telkens naar me zien, staarde mij dan pal in de wakende verwilderde oogen.

Florence ! Hoe snikte m'n ziel naar jou ! Dat mannekoor !

Zooals 'n mooie, volle en emotie-vertrillende menschestem in d'r klankende pracht, wonderen van aandoening in je ziel kan storten, zoo had 't mannekoor mij overrompeld.

Ik had 'n gevoel nu en dan alsof ik voor de heele wereld weenen moést, en toch kwam er geen traan in m'n brandende dorstige oogen vloeien. Er lag 'n smart in me te kroppen en te snikken die er niet uit woü !

Florence ! had ik toen je gouden haren éven voor m'n bed zien schemeren, mijn slaaplooze nachten zouden geen martel meer geweest zijn.

Tegen den morgen viel ik in sluimer !

Ik was al gewend aan weinig slaap, maar nu werd ik bovendien nog zwaar uitgeput. Het schalmei had mijn Verbeelding in werking gezet en 'n verwoesting in m'n sluimerende berusting aangebracht.

Toen mijn dokter den volgenden morgen kwam schrok hij van m'11 gezicht.

Er werd dadelijk beraadslaagd en besproken dat ik verhuizen