Zegepraal

234

dat vanavond groote repetitiën werden gehouden van manne-zangvereenigingen achteruit, en benéden 'n nieuwe tingeltangel geopend werd. Heel spijtig en ontdaan kwam Zus boven, voelend dat ze daartegenover heelemaal machteloos stond.

Het was bij mij gewoonte geworden dat ik tegen half negen m'n oogen dichtknelde, 't licht uit de kamer liet uitdraaien, en probeerde te slapen.

Mijn dokter had gezegd : Slaap, zoo vroeg je kunt, wat je dan te pakken hebt, heeft je ten minste goed gedaan.

Zoo werd 't nu avond op avond tegen half negen heel stil in m'n kamer, draaide Zus of verpleegster 't licht uit. Ook zij probeerden te slapen omdat ik 's nachts, bij erge benauwingen ze weer wakker deed schrikken, en Zus soms bij mij bleef waken tot den ochtend !

Dien avond nu barstte plots 't zangrumoer achter mijn slaap-ranur los, zoo érg dat ik sidderde in mijn bed.

Achteruit hoorden wij zangrepetitiën van 't mannekoor dat over de avond-tuinen heengalmde als treurspelreien, donderend en machtig.

Vlak bij mijn hoofd, 't martelend vulgaire getjingeltjangel van allerhande moppen en platte liedjes, stormenderhand door de heele bende meegerefreind.

Ik voelde den grond onder me dreunen. Ik lag vervreemd van 't leven in angstige luistering, en in koortsige spanning alles aan te hooren. Ik voelde nü dat ik aangeland was in een vulkanische buurt van liederlijk volksvermaak, nacht jool en daverend schandaal, dat ik ademde tusschen nachtbrakers, bierhijschers en prostituées, 'n bestaan dat mij lang vreemd gebleven was, dién avond me daarom nog banger, helscher, in 'n rooden verbeeldingsgloed van koorts en angst om vlamde.

Het keelgemartel en de valsche koleratuur van de hysterische kroeg-zangeressen, 't getier, gestamp, applaus, het schelle gejubel van duizenden stemmen, zonder dat ik 'n levend schepsel zag achter den stommen muur, gaf me een duizelende enictis van smart.