Zegepraal

zestiende hoofdstuk.

O ! Had ik 't prinsje maar aan mijn ziekbed mogen zien ! 't Zou me zoo veel goeds en zonnigs gegeven hebben.

Van 'n vreeselijke kwelling heb ik je nog te schrijven Florence ! Van 'n pijniging, wijl alles er in zoo in demonische tegenstelling was met mijn toestand.

Ik had je al stamelend van de enorme doorklinkende ge-hoorigheid van 't huis verteld waarin ik ziek lag. Nu moet je weten Florence, dat op 'n Decemberavond, vlak aan den muur waar ik met veel moeite heengeschoven was, plots 'n helsch zang- en pianolawaai losbarstte. Juist 'n uur daarvoor was 'n benauwing over me heen gestormd, zóó erg, dat Zus en waakster dadelijk 'n beroerte verwachtten. Ik lag te mijmeren en voelde me in 't avondhuis met al z'n beduisterde en vreemde hoeken, waarin ik nooit nog 'n voetstap gezet had, weemoedig-vreemd, ontroerend vreemd ! Toén meende ik, dat ongeveer ieder mensch óm mij zich zoo vreemd en ontroerd voelde, zoo schuw 't leven bekeek, precies als ik zelf.

Straatklanken en geruchten van buiten, gedempt aanwaaiend, ontroerden me. Een zangstem achter tuinen, van 'n dienstmeisje of 'n ander schepsel, ontroerde me. 't Eenvoudigste schokte me emotioneel. Ik leefde zoo vèr-af en vervreemd van de buitenwereld.

Je begrijpt nu lieve droomster, wat ik voelde toen daar plots, vlak bij mijn hoofd die café-chantant-herrie, in al d'r rauwe, scheurende felheid zich over me uitstortte alsof ik er midden in zat.

Zus informeerde dadelijk bij de juffrouw beneden. Ze hoorde