Zegepraal

232

— Brandweerman, klonk 't opgeruimd, lekker rond, normaal en rustig. —

— En jij ?

— Schoolmeester, want dan bê je de baas.... Schoolmeester .... meheer !

— Hee ! en jij, Aay ?

Hij had stil geluisterd, z'n kopje even afgewend, hóóg door 't ruit starend naar de zonnige lucht, en beschroomd aarzelde 't uit z'n mond, plechtiglijk en sober :

— Toovenaar !

De jongens rond 'm schaterden 't uit, en mijn vriend mee !

Maar ik keek 't kereltje aan, zooals hij was blijven staan na z'n verlangen gezegd te hebben. Uit 't antwoord zag je den heelen jongen groeien.

Allen waren in een nuchtere reeks hem voorgegaan. Agent, brandweerman, schoolmeester ! Hij.... toovenaar !

Geloof me Florence, dat ik 't mannetje in niets veridealiseer.

Ik heb hem uren en dagen beschouwd en waargenomen, en nooit heb ik iets gevonden, dat ik in zooveel andere kinderen wel zag : snibbigheid, valschheid, jaloezie, leugenachtigheid en soms verfijnde wreedheid. Over al z'n doen, over hem alleen is 'n boek van kinderleven te schrijven ! —

Hij is 'n klein riddertje, vol droomen en gracie en van een wonderblanke, smettelooze zuiverheid nog.

Zal 't zoo blijven in hem ? Ik weet 't niet!

Op school kan later alles in 'm gesmoord worden, met vernielende nuchterheid en onbeholpen paedagogie.

Maar nu is 't nog 'n mensch-wondertje, 'n kind zoo diepzinnig onbewust, zoo vól reinen jubel en echte droefenis, dat Jezus hem in den kring der Wijzen zou getrokken hebben.