Zegepraal

229

De kreupele vergrinnikte wat, maar hij bleef hem bestaren.

Ik kwam er net op aan, liet den man door 't ventje wat geven.

Maar o lieve, lieve, die emotie te zien op 't gezicht van dat kind !

Dagen achtereen deed hij allerlei vragen, stil, geheimzinnig over 't oud-worden. —

Wat was oud-worden ? Hoe .ging 't ? Groeide 'n mensch altijd door ? Waar de beenen van den stakker toch konden zijn ?

— Moe, ik wil niet oud-worden, zei hij heel beslist, daar kunt ii voor zorgen, ik wil niet kreupel gaan later. Doet 't pijn, oud-worden moe ? Moè, moè, zorg toch dat ik nooit oud word !

Hij huilde bijna. Er zat groote smart in zijn stemmetje en verschrikking. En telkens als hij me maar even alleen zag, begon ie te vertellen wat hij aan den kreupelen landlooper gezien had.

Wat is zoo'n baasje toch 'n heerlijk wezentje Florence!

Zeker, er is in de opvoeding voor zoo'n kind 'n moeder noodig als zus. Maar bovendien nog zooveel lichaamskracht. — Ik kan je nu niet allemaal zeggen wat ik voel als ik zoo die verzorging van 't kereltje zie.

Al die luimen, dien wilden bloei van z'n fantasieën, waar je je heel zuiver moet inwerken, heel dat onbezonnen pracht-natuurtje, dat de heele wereld ziet als zijn eigendom, wat moet 'n mensch-zelf 'n poëtische omvatting van 't wereldleven hebben om niet nuchter met z'n stemmingen en dorheden op te botsen tegen zijn idealen en begeeren. Want het is meestal een omgang van minuut tot minuut.

'n Reuzenarbeid, zoo stil gewijd aan 'n kind, dat nog lang en lang niet beseft wat er voor hem geofferd wordt.

Wonderlijk Florence ! Op 'n middag bracht 'n kennisje van zus, die gehoord had dat Arie zooveel van muziek hield, hem zoo'n lorrig goedkoop viooltje mee, dat schorrig piepte en kraste.