Zegepraal

228

erge bal." Daarbij dan 't stalige hemelblauwende van z'n oogenschittering te zien !

Zag hij den regenboog, vroeg hij heel innig er mee te hoepelen !

Op dien leeftijd was hij voor geluiden al zoo gevoelig, dat hij 't openschuiven van gordijnen in alle toonaarden prachtig namaakte, 't instorten van water in kannen, en dat alles in de moeilijkste nuancen opgevangen.

Nooit zag ik 'n kind zoo zonder geheele absentie van dwingerige boosheid, nijdigheid en drift. Z'n mijmering en z'n woest spel is alles van een ontzaglijke zuiverheid en openheid.

Van bravenhendrikigheid geen spoor. Maar toch, z'n felste fantasie, z'n meest woeste uitvallen zijn in een prachtigen nevel van kinderschroom, teederheid en zachtaardige liefheid omfloersd.

Hij is lieftallig als 'n riddertje, slank en blank als 'n koorknaapje, wonderblond als 'n serafijn.

Als ik hem nu en dan mijn viool geef houdt hij die prachtig en met innigheid vast, als 'n echt violist, maar zijn ontroeringvoor den klank is soms zoo groot, dat hij de snaren niet durft aanraken. Dan speel ik. Z'n nerveuse luistering is dan zóó heilig, dat ik plots afbreek. Ik ben bang. Ik wil 'm uit die tonensfeer hebben. We gaan dan ballen. Ik breek z'n mijmer en dat gelukt me wel eens dadelijk. Maar soms komt dan plots weer zoo'n vraag, zonder aarzelen :

— Zeg David, waar was ik nou toch, vóór ik geboren werd ?

Hij verbluft je, doet duizenderlei soort vragen, fantastiek

en diepzinnig, overrompelend.

Eens zag hij een stokoud, kreupelen landlooper, schooierig op armkrukken den weg afstrompelen. —

Hij bekeek 't schepsel met smartelijk-verbaasde oogen, en hevige ontroering werkte nog uren na in den gouden weerschijn van z'n kijkers. —

Hij was naar den stakker toegeloopen.

— Heb je pijn man ? vroeg hij ontsteld en doodelijk ontroerd.