Zegepraal

227

Ook is in 'm gegroeid, 'n zoo intuitief-diep klankgehoor, gevoel voor lijn en kleur, dat ie je om 'n haverklap versteld doet staan.

Geen lied éénmaal gehoord van straatorgel, viool of piano of hij kent het dadelijk. De zuiverheid van zijn zingen is ontroerend-mooi. Hij lijdt als de meid of welk schepsel thuis ook zingt, en geen stem houdt.

Je moet 'm zien, midden in z'n heerlijkst spel, stil en aarzelend naar ons toesluipen, als z'n moeder of ik 'n paar inleidende akkoorden op het orgeltje aanslaan.

De indische slangen staan betooverd in de bosschen als 'n Javaan zacht z'n fluitzang verwiegt door den tropischen nacht. Geen slang kan meer betooverd zijn, dan 't gouden droomertje van zus. Het schijnt of z'n heele wezen vergroeit in de goddelijkste aandacht. Alles wordt bezield, aangetrild in hem. — Hij staat er in vervroomde verrukking, de blauwe groote oogen vol licht, waarin wonderen bloeien.

God Florence, zoo'n stille verrukking en wijding tegelijk zag ik nog nooit in 'n kind.

Als 't spel uit is, blijft hij in 'n hoek van de kamer altijd nog 'n poosje napeinzen, heel bedeesd, heel schuchter, zwijgend en stil. Dan eindelijk komt ie wat bij, gaat ie vlak voor je staan als je zit, en met zijn gezichtje voorovergebukt, bijna op je neus, vertelt hij wat.

Hij spreekt dof, kijkt je pal in de oogen. Hij raakt je niet aan, alleen staat dij stil en ziet ernstig. Dan volgt er zulk 'n woest-fantastisch verhaal, dat z'n grootste intimus moeite heeft 'm te volgen. Ziet hij, dat je om een of ander lacht, dan begint hij van de lijn zijner oorspronkelijke en in hém gaaf-levende fantasie of te wijken, broddelt hij er wat doorheen, zoomaar wat hem invalt. De rust van z'n fantasie is dan gebroken. En eindelijk gaat z'n heele stemming over in dolle uitgelatenheid en schalksch jolyt.

Hij was altijd anders dan alle andere kinders.

Als ventje van drie wou hij niet 'n bal, maar altijd 'n ״mooie,