Zegepraal

226

oogengeluk, alle harde realiteit te pletter slaand met z'n kinderknuistjes. —

Er is in hem 'n fijnheid van visie en doorvoering van sublieme gedachtetjes, die verrukkelijk-zilverig spartelen van jeugd en frissche, blanke kinderfantasie. Daarbij is hij volbloed rakker, guit en moedig als 'n Noor.

Heel z'n leventje is 'n prachtige mengeling van uiterste teederheid, zachten schroom, innigheid en fiere charme. Toch volbloed jongen! Hij eet graag, veel. Hij stoeit, vecht en ravot. Hij is dol met, en 'n baas in alle spelen. Geen duin te hoog om af te rollen, geen boom zoo dik of z'n knuistjes en beenen staan klaar om hem te bespringen. Hij neemt won-derfijn waar, vooral afwijkingen van 't normaal type. Hij bestudeert ieder menschengezicht, elk gebaar van handen, voeten en lijf. En de heele dierenwereld waar zijn moeder hem inleidt, staat voor hem open tot de meest komische en ernstige vergelijkingen.

Elk mensch is om beurten bij hem 'n zwijn, '11 kip, 'n aap, 'n olifant, 'n tijger, 'n adelaar, in verband met eigenaardigheden, die hij in gebaar en gang bij mensch en dier waarneemt.

Neen Florence, 't is overkostelijk te zien hoe eigen hij met de dieren van woud en zee is. Hij doorleefde ganschelijk al wat men hem vertelt van leeuw, tijger, walviscli, bok, slang, varken. Hij vindt alles belangrijk en alles er van ontroert hem. Hij brengt overeenkomsten te pas tusschen menschen en dieren, welke óns ontgaan, maar die bij dieper schouwen prachtig blijken te bestaan.

Ik geniet van die scherpe, rake waarneem-zuiverte in zoo'n jong kereltje, en wijl ik letterlijk in niets overdrijf weet ik, dat je hem precies zoo zult zien.

Zijn onver woest elijke en prachtrijke fantasie is zoo ruim en gevarieerd, dat eenvoudige menschen, die voor 't eerst met hem in aanraking komen, 't ventje heel vreemd bestaren, twijfelen aan zijn verstand. Hij zet dan schijnbaar alles op den kop ! Inmiddels neemt hij ze waar. Worden z'n luisteraars nuchter, dan verstilt z'n stem, druilt ie af.