Zegepraal

222

Zoo voelde ik, dat mijn scheppen als verlamd kunstenaar toch ook heel andere elementen noodig had om tot zuivere uiting te komen.

Want al zou ik mijn indrukken van vroeger leven nog zoo verscherpen, de scheppende verbeelding laten werken in alle dimensiën van geestelijk bestaan, mijn intuitieve psychologie belasten met den druk van uiterste geestesspanning, ik zou toch naar 'n werkelijkheid moeten grijpen die mijn emoties bevrucht, m'n ziel in zwangerschap 't nieuwe leven laat baren.

Daarover hebben wij al meer gesproken niet kind, en later moet ik je 'r nog meer van zeggen als ik over mijn toekomstig werk spreek, mijn epos en wereldtragedie.

Om al die voorstellingen heen, kon mijn geest in de wakende nachten, een gedachteweefsel spinnen.

Op die uren troostte ik mij met de beroering-brengende idee, dat 't lyrische leven, dat ik nooit afzonderlijk had willen noch kunnen geven in mijn arbeid, dan in hoofdzaak mijn scheppingsdrang zou leiden naar de fantasie en fantasmagorie. Het doorleefde zou ik kristalliseeren in een der hoogste vormen van scheppingskunst.

Sterker in mij werd de troost toen ik al zuiverder begreep dat ook de meditatieve mensch zijn subjektief leven vermocht te dramatiseeren, het vangend met den bezonkenen zielepeins, het doorschijnend met de vlam van 't bezielde, 't vermocht te voeren, door alle graden van schoonheidsontroering tot zeer machtige en zeer groote kunst.

Ik voelde al sterker dat mijn ontzettend ongeluk door mijn geest moest worden weggeduwd, dat ik de schoonheid ook te dienen had met een verlamd lijf.

Ik zou door 't wonder der bevruchting uit eigen levenspeins en dramatische fantasie voortbrengen, scheppen. Ik moest rustig worden, en ik werd 't, voor langer duur dan ooit daarvoor !

En ik voelde Florence, dat ik joü toch nooit zou verliezen, nok al gaf je je aan een ander.