Zegepraal

2iö

wonderen-uitbloeiende oogen waarin gouden droomen woonden. Nog inniger snakte ik naar je streelingen, je woorden, hoe kort en even ook, maar vooral naar onze ziele-uitstorting, onzen samenkijk van alle levensvormen buiten ons, die de minneuurtjes zoo fèl verdiepten tot tijden van hevig geluk.

Maar mijn lichaam was nu vernield. Jij was met ziel en lijf één gebleven.

Ik durfde niet meer denken !

Ik kende je goddelijk-aesthetische natuur. Ik voorvoelde dat je in mijn leven onder die ontzettende tragiek zou blijven wat je was : een meisje dat haar ziel eenmaal had gegeven aan 'n man, die plots voor altijd machteloos zou zijn.

Dat moest een vreeselijken omkeer ergens in jou zieleleven brengen.

Toch voorvoelde ik wel dat je je nooit meer kon geven aan 'n ander, maar des te smartelijker rauwde en kreunde dat gevoel juist in me.

Moest de verruk'lijkc, teedre en diepe mooiheid van je vrouwleven vergaan vlak vóór mijn stomme oogen, en voor zoovelen die je nu half vrij gingen weten, je hartstochtelijker begeerden ? En was er voor mij helscher kwelling mogelijk, dan 't zien van jou jeugdleven dat verdorren moest in ongewilde ascese ?

O ! als 'n vurige zwam, ontbrand pal in de hersens, zoo vuurde en demonde daar de wanhoop, de ontzettende smart en alleen de slaap oversluierde met een rouwdroomfloers nu en dan mijn wakend angstbestaan.

Ik wou er niet aan denken ; niet aan 't allerergste, dat ik ééns er je toe zou dwingen mij verlamde, machtelooze los te laten, je tóch te geven aan 'n wezen dat je zou kunnen bekoren. Ik wist wel, voelde wel dat zoo iets niet goed ging, wijl ik de fluidieke ragheid van al je liefdessentimenten kende, wijl ik diep voelde dat je zoolang ik leven bleef, zelfs indien er naast mij iemand kon komen die je zóó geheel kon omvatten, je je toch nooit zou geven. Want de tragedie van onze verhouding en liefde zou altijd tusschen jou en die nieuwe verbintenis komen