Zegepraal

215

had, ik zou me uit de kussens opgeworteld en me vernield hebben, onverschillig op welke wijze.

't Heete zweet brak me overal uit. Mijn verlammingsgevoel deed in me groeien een zoo alle hoop vernielende obsessie dat in geen gedachtenhoek meer rust voor me te vinden was.

Toch zou ik alles in me smoren omdat ik Zus en dokter niet wilde verontrusten. Ik wilde smoren wat in me woeldejen gloeide, en 't gelukte me. Ik sprak er met niemand over. Alleen nu en dan keek Zus me langer aan, éven 't gezichtje banger doortrild dan gewoonlijk. Er verinnigde dan plots 'n zoo medelevende trek, een zoo vèrvroomde vraag naar liefde-vertrouwen haar oogen, dat ik mij voor een poosje weer wat rustiger voelde opleven even den verlammingsangst kon bannen.

Ik voelde mijn gezicht vergrauwd van wanhoop en versmoorde vrees.

Want één ding was er waar ik nauwelijks aan durfde denken. Een ding, 't vreeselijkste, 't pijnigendste, in mij een ontsteltenis dragend zóó groot dat alle geloof aan herstel in me verwilderde tot de luguberste voorstellingen.

't Was die gedachte :.. hoe zal Florence tegenover mij staan als ze hoort dat ik voor altijd verlamd neergesmakt lig ?

Je weet lieve, hoe diep en uitspetterend hevig ik haat in 't leven elke verweeking die geen zuivere teederheid is, en elke moedwillig melodrarnatieke mengeling van noodlot en toevalligheid. Maar hier stond ik toch voor 'n woesten uitval van 't fatum, waaruit 'n tragedie van diepen rouw te bouwen viel.

In mijn nooit rustenden geest ging één woel, en m'n lichaam werd al slapper en machteloozer. Ik had mijn dokter gevraagd, met oogen zóó doorgloeid van verlangen naar waarheidsant-woord; hoe 't met mij stond, — dat hij niet durfde ontkennen dat de verlamming er heel gauw kon zijn, voor goed.

Wat moest jij, jij bloeiend kind uitvoeren met 'n verlamden man !

In mijn ziel, mijn liefde, was alles 't zelfde gebleven, neen, nog vuriger als 't kón, snakte ik naar je bij-zijn, je liefde, je