Zegepraal

212

heel in de achterkamer. Maar mijn gehoor was van wondre fijnheid. Dan pakte ik wel eens brokken van hun onrust op. Zag ik Zus niet om me heen, dan versomberde ik erger. Maar zoodra merkte ik niet dat ze van 'n boodschap terug was, oi ik voelde iets juichend in me opdansen. Dadelijk hoorde ik 't huisgerucht gedempter. En als ik dan door de open deur van 't alkoof het prachtige slanke meisjeslijf van Zus zag heen en weer schemeren, naar kasten, ramen, kachel of langs deuren ; als ik haar knussig bedrijvig wat huishoudelijks zag doen, kwam er 'n blije gerustheid in me, die mij m'n verlammingsgevoel makkelijker deed vergeten.

De verpleegster leek 'n goed mensch, maar wat stug en zwaartillend. Heelemaal geen zonnige help-natuur. Ze leed wel mee geloof ik, zoo uit enkele woorden te voelen, maar er straalde geen opwekking van uit.

Schoon niets met mij gesproken mocht worden dan alleen 't hoogst-noodige, wist Zus toch altijd, als ze wat moést zeggen, met 'n warm-streelende en gedempte innigheid me uit mijn stom gepeins over den achteruitgang van m'n toestand op te beuren. Die lieve zachte oogenspraak, die doordringende diepe inleving van Zus, in al mijn verstild-bang gemijmer, wat zijn ze mij een ontroerend herinneringsgeluk van uren die ik nooit meer vergeten kan.

III.

Plots gebeurde er iets dat mij sterk deed achteruitgaan.

De kwelling van mijn gedachten aan verlamming greep me weer hevig aan.

Normaal terugkeeren in 't leven, met 't vrije gebruik van alle organen,., klonk voor mij als 'n sprookje.

Ach Florence, wat mij dat weer heeft doen snikken van ontsteltenis.

Geen sterveling, of hij moet diezelfde soort toestanden hebben doorleèfd, — kan beseffen noch zich voorstellen, de ontzetting die een zieke bevangt als ie een geheele verlamming