Zegepraal

2o6

Die jolige, stoere meid heb ik gisterenavond haar vrijer zien zoenen, oud-hollandsch klankvol en ״arkadisch" !

Nee lieve, geen ironie, 't Was 'n glanzende, gezonde en oer-gemeende vrijage !

Ze is d'r 'n mooie, statige, leepe !

't Is genot, die ingedrongen, prachtkrachtige kuiten onder den kortrooden opgeschorten rok te zien uitlijnen. En zie eens dien forschen zinnebloei van het stoere zacht-ademende lijf. Zie die felle blankte van haar toch bezönden hals en gezicht, en den zwel van haar trillende borst. Ze is in staat een paar kerels op d'r heupen te lichten en de wei over te dragen.

Ze is prachtig, die roodrokkige, bezonde boeremeid, blank onder haar juk van schuimende melk, met om haar heen den zomer-zwijmel der goudgroene wei en de uitwasemende pracht van den aemechtigen zonnedag.

Haar blonde haren glanzen rond haar bolligen kop als zonne-w׳eb, haar oogen blauwen als hemeltjes. Haar roodkersige mond jolyt in den onbewusten plooi van den jeugdlach, die haar frisch snoetke omguitigt. En bij èlken stap dichter naar den bloemigen en beklimopten hof trilt en wiegt er schalkscher mee, op haar heupen en rond haar middel, een min-lokkende kracht die van haar klompen uit schijnt op te stijgen.

O ! 't is 'n pracht zoo'n zonnige, zomersche melkmeid, in den heerlijken karn-geur van het even gehooide grasland, met den lieven plooi van haar rood gerok en d'r licht-omvlamde jak, de bloote armen, mollig en blank in vrij beweeg door de warme lucht heenslaand. En 's avonds, die frissche jolige melkmeid op den schoot van haar slungeligen vrijer, vast-gekneld in zijn boersche passie-knuisten, vurig zij terug, doorkruist van machtigen levenslust.

Liefste, zie op de boulevard nu die aktrice, die jonge vrouw met haar mof in de hand in de ronddampende kou. Ze staat te wachten, 't Vriest. Maar achter haar voile ragt de fijne ommelijn van haar trotsch-fraai gelaat.

Ze is mooi, heel mooi. En heel even trampelen haar voeten