Zegepraal

205

Wat is mijn bestaan zonder jou, de innigste innigheid die in mij zich koestert en 't leven verfluistert tot 'n zoet geheim tusschen twee zielen.

Hoor de lente-vogels, goud en flonkerend, kwinkeleeren en tjuiken. Rondom onze hoofden strijken ze neer op de zwiepende takken, een wolk van geel-gevederden, als 'n kanarisch wonderlijk getierelier !

O ! zoo zingt in mij de innigheid en de teederheid. Al die zacht roffelende zilverende zangslagjes zijn verrukkingen en öpbevingen van mijn verlangende ziel, en 't kristallen liedjes-gevonk is de kwinkelende vlijt van mijn minnehart.

De nestjes, geurig van vlier en mos, zijn omhangen van m'n gouden droomen.

Want ik zelf ben de minnaar, en jij de minnares !

Florence, heerlijk meisje, je bent 't teederste bruidje op aarde, 't lichtste van stap, 't liefste van gebaar, en de leeuwerik zingt in je stem, heel hoog als uit de wolken, en toch zoo vlak bij mijn verlangend hart.

Ik heb onze smart en onze vreugd als 'n gordel van innigsten lotsgroei om ons heen gekronkeld, en nu zijn we één voor 't heele leven.

En nu ben ik zoo blij dat ik je gezegd heb hoé ik je min om beurten.

Kom nu tot me, Florence, kom ! kom !

Laat me niet langer in de eenzaamheid van mijn herstel.

III.

Liefste, zie je daar niet in de heerlijke zonnepracht, op de goud-doorbloemde zomerwei, dat meisje op blanke klompen ? Met haar roode rok, zonnig doorgloeid, haar mollige, luchtig-om-jakte schouders, zóó klaar en frank van de gemelkte koeien stappen, haar juk op den rug en 't helle gevonk van de melkemmers tusschen 't gras ?

Ze wiegt haar heupen en ze stapt als 'n pauw.