Zegepraal

204

Kom maar, kom maar, het is 't ademen der menschenziel -dat je hoort, hèèl zacht....

Florence, kindeke, wat weeft er toch zoo ijl tusschen je -droome-oogen en je bruidssluier ?

O ! o ! wat 'n vroom-droef gelaat, wat blank-bleek en stil in z'n staar.

Florence, kom hier, kom hier !

Hoor mijn mannestem weer klinken en jubelen, sterk en vast als 't gelui van 'n vroolijke torenklok.

Kom ! kom ! ik begeer je als vrouw, ik verlang je te zien !

Mijn passie is vuur, mijn adem is vuur, mijn lijf is vuur !

Nooit heeft er 'n mensch zoo hevig, zoo door merg en ziel, met heel z'n innigste diepte verlangd naar 'n vrouw. Ik duizel bij de gedachte aan je verschijnen.

Ik bid je Florence, boor met je tegenbegeeren door de ziel dezer woorden. Dat alles is brandend als 't vlammenspel dat 'n heilige grot omspeelt, 't Is 'n heilig vuur dat eeuwig ruischt en meewaait met 't windegestoei; zijn gloed zal me verteren als je niet éénmaal geheel van mijn geest en mijn ■lijf bent geweest !

Zie liefste, zie ! Grijp in 't diepste van mijn begeeren. Hoor achter den snik, 't bevende woord, den roep, mijn bloedend verlangen. Weèt de begeestering van lusten en driften er in, maar vat ook dieper, al dieper naar 't eeuwige gevoel dat mij beheerscht.

Zie door het hooge gloeiende groen van boomen, het verre schemeren der gouden vruchten.

Je bent 't Leven, de schoonheid, en je bent 'n vrouw !

Kom, kom ! blonde weefster van dat zachte licht, blonde weefster van zon en damp.

Doof het heete branden van m'n oogen, den feilen gloei van mijn liefdehanden, den woesten klop van m'n hoofd.

Is er 'n innigheid van voelen die door jou niet groeit ? Is er een sentiment van hoogste heroïek dat mij door jou niet wordt ingegeven ?