Zegepraal

99

Dat blanke mythe-leven is de berijpte poëzie van een groot epos.

De Graal en de Walkieren, hun natuurgedicht, ligt voor ons als de sprokige goddelijke schoonheid van een berijpt woud, overvloeid van maanglans.

De mythologie van het Noorden bewaart voor mij de Liefde en heiligste, de innigst-romantische verschijning. Er zingt een heimwee daar in de wouden als omspeelden nü nog zacht-klagende hoboe's en verre fluiten 't leven met den minnezang van Lohengrin.

Er weent daar nü nog een diepe en sidderende beroering van smartregisters die de mènschelijkste kern der heidensche dramatiek omschept tot groote brokken verromantiseerde werkelijkheid. En telkens klinkt uit dat noorsche rijk öp een teedre stemmingsmuziek die verrukkelijk is als 't Wagnersche Parcifal-drama, vurig en bedwelmend als de Tristan- en Isolde-minne-tragiek.

O ! de mythologie van 't Noorden lieve, geeft mij de smet-telooze lyriek van 't leven, zonder droesem en zinnezwijm. Zij heeft haar gouden monstrans zoo goed als de kristelijke tragiek ; zij heeft haar heilige asse en heilige urne.

II.

En toch Florence, doorvoel ik 't leven van heel anderen kant even sterk.

Mijn tienvoudige natuur die alle levensuitingen gelijkelijk in kracht en diepte doortrilt en toch tot eenheid komt, zoo zuiver als 't zuiverste, laat mij tienvoudig bestaan !

Want mijn eenheid heb ik door jou liefde ?

Maar die liefde kind, kent die dan in mij een verbijsterenden strijd tusschen geest en vleesch ? Zie ik mijn begeer en van jou, niet altijd en altijd weer stijgen vèr boven bevrediging van lusten en driften !

O lieve, laat mij alles zeggen. Alles ! Weet dat ik vaak 'n