Zegepraal

192

Florence, ik heb je lief zooals nooit 'n wezen lief durfde hebben misschien.

Ik huiver er van ! 't Is 't hoogste, 't hevigste, 't allerharts-tochtelijkste en schoonste.

Kan er nog een menschenhart zijn dat in de woeste branding van ־ zijn begeeren en de schuimende onstuimigheid van zijn verlangen, zóó zich zelve openrijt, zoo zich wondt, zonder zich te willen wonden ?

Florence, Florence, ik heb je lief, zooals de zon liefheeft haar licht.

Als ik je zie doorhuivert me een zoet verlang.

Hoe moet ik je toch zien lieve ?

Ben je een vrouw ? Neen, neen, je bent eindloos meer. Je bent de aanstormende verrukking in ieders groot leven. Je bent de Schoonheid, je bent 't Leven zelve, 't groote, hevige Leven. Je bent als 'n dageraadsgegloei, heel teer doorvuurd van 't eerste zonnegoud en je bent als 't laatste avondrood over mijn nieuw geluk heenglanzend.

Je bent geurig als 't zoetriekende vlier en vurig als de won-derroode tulp van de berglanden Je hebt den wonderblau-wen weerschijn van de druif hyacint in je oogen en je huid is blank als 't rozig gesneeuw van den bloeienden zomerviolier.

O ! hoe sidder ik van ontroering bij 't zien van je groote lichtoogen, die staren als de Eeuwigheid staart. Ik sidder bij 't hooren van je stap, bij 't kreuken van je rok.

O ! ik weet niet wat er al met mij gebeurt, als je naast me en om me bent.

Er is bloemenheerlijkheid rondom ons gestrooid op 't naakte veld....

Naast jou voel ik alle dingen voorbijgaand, vervluchtigend die niet zijn van de hoogste geestelijke orde. Als 'n schimme-stoet door de tijden gaan der dingen onwezenlijkheden.

Met mijn goddelijke liefde voor jou, sta ik bóven 't vergroeiende. Mijn liefde is altijd geweest ; zal altijd blijven.

Als de zon uit den hemel neerstort in een vlarnmespiraal de aarde splijt en d'r sulfer-stoffen rondslingert tot brandende