Zegepraal

190

met een omblanking van wolken-meren is goddelijk niet ? Zoo bèn je !

Maar je bent alles, teeder als 'n Lieve-Vrouw, 'n godsmoeder, en tegelijk ook de opstand van het wereldvolk dat in de geel-gloeiende zon z'n roode strijdvanen verwappert, en optrekt in eindeloozen stoet naar een leven van nieuw menschengeluk.

XI.

Florence !

De nacht is 'n groot zwart geheim, 't groote duister van 't stille en geruisch-zachte. leven.

De nacht is het zwijgende silhouet van ons vroomst en diepst peinzen, niet ?

Wat daarin gebeurt, is heilig, ontroerend, hevig van rust en zuiverheid. De ons omgroeiende gepeinzen staan verstald in 't nachtgeruisch, en 't is in ons stil als aan '11 stikdonkere zee.

Die nachten dan, waarin ik waakte in m'n ziekte en in de nachten nü van mijn herstel, die nachten met niets om me dan 't sterrengeheim en den stillen groei der donkre uren, keek ik uit mijn raam en zag ik je staan, stil en vol ontroering.

Zie, hoe mijn smettelooze bewondering naar je opgroeit en je ombouwt met mijn liefde.

Ik zie je staan in den flonkerenden starrenacht. Om je heen klapwieken mijn gedachten als lieve nachtvlinders, zil-verzijïg en bleek, 's Morgens gloeien en gouden ze aan en kransen een lichtkring om je goudbebloeind meisjeshoofd.

O ! nu voel ik, hoe in den hartstocht van mijn eerste be-geeren die stil-bewonderende gedachten in 't rijk van zinne-beneveling, uit 'n huiverende duisternis zijn opgejaagd naar de lichtende kim van nieuw en al-wijd geluk.

En 't vale vleermuizen-gevlerk van 't lagere hartstochtleven nu ligt neèr, in roerloozen dood.

Ik verlang je niet meer als vrouw Florence. Ik voel in die uren dat ik je nooit wil bezitten als vrouw.