Zegepraal

88

Je geeft je aan mij, aan mij.

Je loopt op 'n kraterstad en je voeten roosteren niet.

Er blijft een zilveren stilte in je en je noorsche pracht van temperament komt alleen voor mij in golving.

Niemand daar die je nadert. De perverse wijfjes, de innocente halve-maagden, de verwelkte en verblageerde parijzenaartjes, gommeux, losbollen, genialerige musici, dichters, schilders en 't dekadente ras mooie meneeren, durven alleen naar je wijzen, in de verte.

Je hebt ze met 'n gebaar vernield, en met 'n oogenfonkel weggekeken !

Ze lachen cynisch, ze lachen begeerend, ze smonselen en konkelen om je fiere geweldigheid en de noorsche svelte kracht van je natuur, waar hun perversie op afbreekt en wegbrokkelt, — en inwendig aanbidden ze je, begeeren ze je met de woeste hitte van overprikkelde passie.

O ! 't Is prachtig, prachtig.... En dan te denken dat ik, uit de verte, zoo dikwijls jaloersch was !

X.

Er zijn drie liefdesbewegingen in mij, die naar d'r aard, subtiel en ideëel te groepeeren vallen.

Zoo nuchter in schijn Florence, maar kom dichter bij staan en wat eerst leek 'n vlakke gedachtengroei, 'n fijne geestes-dynamiek, is dan te zien als 'n kleurige wondre styleering van passie. Dichtbij zie je 't goud en 't rood, 't purper en geel van 'n bloemenveld er over heen gewaaid, 't Is de hartstocht met z'n immensen einder dien ik rondga en de liefde in haar kleurig en gloeiend kringtrekken om het groote en geweldige menschenleven.

In de eerste zielebeweging begeer ik je als vrouw met heel den bedwelmenden geur van je verrukkelijk lichaam.

Die beweging van passie, door m'n geestleven getemperd,