Zegepraal

185

Alle zinnedrift was op m'n ziele-bodem gezonken als roerige droesem.

Er is dan 'n hevige vergeestelijking van alles door ons liefdesgeluk heengedrongen, die als 'n geur, niets verdringt en toch overal tegelijk is.

O ! ik besef dan allerdiepst dat de vreugde der zielen tusschcn geliefden 't hoogste blijft.

Niets van mijn mènschelijke innigheid en passie is verloren en toch zie ik om me heen op yeel wijder horizons van zielsrust en geluk.

Ik begeer je nu met m'n zinnen en ziel, maar zoo ongerept en stil-gcslagen van diepe bewondering, zoo smetteloos dat er niets met de zinnen hoeft te gebeuren, en nooit toch, zoo hevig-gelukkige ontroering me doortrild heeft.

Ik ruik verschen, zoeten bloesemgeur en vruchten. Ik weet niet vanwaar.

Ik zie 't vuur van de hanekambloem in de avondpracht, en den levenden glans van goudleliën. En mijn oogen trillen van diepe ontroering, maar stil, heel stil.

O ! 't was 'n worstel tusschen passie en zieledrang, later 'n spel, eindelijk 'n rustige aanschouwing van geest en lichaam, die eindigt voor maanden en dagen met de glorie van een harmonische overwinning voor beide.

Ik zie je weer staan in wond're gracie van heel je vurig meisjeslijf. Je haar is nog gouder, lichter en zijïger, van 'n vergoddelijkten glans, en fijn, als 'n gouden stroom langs je mollige schouders en over je rug heen, verglijend. 't Streelt over je fijne wangelijn, kittelt langs je blanke oortjes ; 't krult er als bij 'n woelig klein meisje over borst en schoudertjes, in zonneluister, goud, een goud, al goud.

En de man-driften in mij zijn verzonken.

Ik zie je als 'n vrouw van smetteloos ademen. Je verweeft zachten gloed om je heen.

Is er iets bovenmenschelijks in den schemer van je oogen ?