Zegepraal

82

liefde voor jou, hoe ze in me leeft, hoe ik jou zie, met opperste eerlijkheid en genadeloosheid tegenover jou en me-zelf, wijl 't groote Leven dat in mij wil.

VII.

Als ik je zag, zijn in mij geweest twee begeeren.

Ik zag je als vrouw, met Iftoverende gracie, stacieuze lijf-pracht die m'n zinnen in schroei lei. Ik dronk je adem, ik zoog in je zilverzijïge stem en ik streelde mijn vurigst verbeelden met de wonderblanke vingertopjes van je charme-handjes. Ik smoorde m'n bloedkloppingen en hevig hartstochtbegeeren. Ik droogde m'n verzengden mond en ik kuste je lippen in verwilderde bedwelming.

Ik ont- en verkleedde je, waar, wanneer ik wilde. Ik om-strooide je met rozenschelpjes, en je haar, je haar, liet ik slierten over m'n gloeiende wangen in een ruischend gouden praal, alsof ik droomde te sluimeren onder 't gezang van wuivende, wiegende koornaren.

Ik omvatte je middel, ik drukte je tegen me aan, iti één vervoerende bezwijming, ik verlangde elke lijn van je lijf, elk hoekje en trekje ; ik begeerde elk stroompje van je warmte. Ik dronk in je adem, je zoeten adem, je bloemgeurig en zalig-gloeiend jong leven.

Ik zag je mondje bewegen, maar ik bestormde het met m'n brandende zoenen. Ik zag je neusje fijn trillen als van 'n slank hertje in angste....

'n Vuur, hevig van almachtigen hartstocht sloeg me de handen uit ; een brand brak door mijn gansch hunkerend, van verrukking doorsidderd lichaam.

En mijn almachtige, geweldige passie stond in me op als 'n moordende titan die met roode handen naar je greep, je om-tastte, omhelsde, je in m'n armen knelde je in den schroei van zijn hevig begeeren blakerde, en je warm, kreunend bang meisjeslijf doorsidderde van tegen-verlangen.