Zegepraal

68

steld iets zeggen van mijn heische droomgroepen. En soms, met 'n snik, na uren samenzijn, smeekte ik plots om verlossing van mijn vreeselijken hoofddruk als de slapen omschroefd, al dieper en dieper de hersenspan saamdrong en als verplette.

Maar ook daarover sprak ik langzamerhand al niet meer Florence ! Een keer, nog wat later, was jij bij me. Herinner je je nog liefste lieve, dat je aan mijn bed zat, herinner je je dat nog, bloemenkind, mijn geluk, mijn zaligheid ? Dat je je niet kon voorstellen dat ik zóó lam neerlag, zoo heelemaal gebroken ? Ik wilde mij toen opheffen, maar hoe zag je m'n beschämenden worstel om 'n paar centimeter van 't kussen overeind te krabbelen, met 'n boeirood hoofd.

Wat hadt je 't toen druk over mijn aangegroeiden baard. Ja, Zus wilde wel telkens beletten, dat je 't over allerlei dingen met ine hadt, maar dat ging toén toch niet op. M'n koorts-omgloeid hoofd hamerde van geluk en emotie nu ik jou levensgeur indronk, je ingulzigde met m'n oogen, je streelde, tastte, met m'n oogen, en langs de lijnen van je teeder wangovaal een zoom kuste van heerlijksten eerbied en bewondering.

Wat straalde er 'n smart en tooverij uit je oogen. En je roode bloemen,.. neen, toen ik die in je handen zag, moest ik 't uitsnikken, want elk jaar had ik jou die wondre daliah's gestuurd.

Wat zei je toch lieve, van m'n baard ? Nu leek ik 'n oud-romantische Kastiliaan, zoo'n echt Velasquez-figuur, 'n tengere Spanjool met gloedzwart haar en spitsbaard.

O ! Ik zag je wel stil snikken en weenen om die tengerheid en vervreten magerte van m'n ziek gezicht, om de droefnis van m'n verdunde handen, en de trieste trekken van m'n mond.

O ! lieve lieve ! Toen ik je zoo stom-verbaasd en innig-verteederd van goddelijke overgave zag zitten, en ik niet overeind kón om je heel zacht de wangen te streelen en 't gouden haar, en de weeke schaduw om je kin en hals, en al dat onzeglijk innige om je edele handjes en oortjes, neusje en mond, om je