Zegepraal

i6g

oogen en prachtgestalte, toen versnikte ik van binnen bloedende smart ! Wie hadt je geschreven dat ik zóó ziek was ?

Toen de dokter ons na drie dagen scheidde, had ik hem kunnen wurgen. Ik begreep, wilde niet begrijpen dat zoo'n emotieleven me vernielde, weer maanden achteruitzette. 't Kon me ook niet schelen, als ik jou maar bij me had, als ik jou maar zien, lokken kon met m'n oogenroep. Maar jij gaf toe aan 't gesmeek van Zus en dokter en je ging wèg.... wèg !

O ! die drie dagen vau je blijven ! 'n Ouwel uit den gouden monstrans kan voor den oprechtst en innigst-geloovigen priester geen heiliger en ontroerender gedachtenis bewaren, clan mij geeft 't kleinste stofdingske van je verblijf toen !

Zus vertelde me, heel omzichtig, dat je met den nachttrein weer naar Parijs vertrokken was. Ik hoorde den ganschen dag niets anders dan stoomgehijg en lokomotief-gefiuit, ik zag niets dan rails, gesnor van woeste wielen en wègslingerende in de aardediepte verdwijnende spoorwegen.

Als ik nu weer aan al die dingen denk, nu ik toch weer herstellende ben, dan is 't of ik onder zinnetoover leefde, onder grilligen ban van demonische goochelarij.

Want nu begin ik de wereld weer pas te zien.

Florence ! kindeke, nog zeven maanden ! Dan ben je mijn !

Ik heb je laatste brieven gelezen. Kind ! kind ! werk jij ook niet te veel, te hard ? 't Kost me weer altijd zoo'n immense moeite jou in te denken als letterdokter. Jij met geleerdheid en studiebronnen, jij met abstrakies en vaal getheoretiseer. Elsa op 'n snijkamer, en Lohengrin op 'n levensverzekeringkantoor kunnen niet karikaturaler voor mijn verbeelding ver-nuchteren.

Ja, 't is wel de realiteit zien in den lachspiegel van het fatum. Maar 't is wel eens goed de Goden te bekijken met kromme beentjes, ooievaarshalzen, waterhoofden, platte neuzen en monden als scheuren. Dat sterkt.... 't idealisme.

Florence, zal ik durven, zal ik je eens heelemaal schrijven