Zegepraal

65

hokkenden meneer van hiernaast, gelooft hij.. 'n knap ding !

— Meneer !

— Lieve juffrouw !

— U vergist u, ik ben getrouwd....

— Ge.. .. trouwd ?, ontstelde de branie, da. .at.. dat...,

— Is 'n feit, viel Zus lachend en fijn-spottend uit de hoogte in,.... maar iets anders meneer !

— Wat is er van uw dienst juf.. mu. .vrouw ! schuchterde de bard.

— 'n Kiesche zaak meneer ! Ziet u eens hier.. Uw moeder heeft voor 'n poosje geleden, mij en m'n zwager een kamer met alkoof verhuurd....

— Uw zwager ! allemachtig !.. straks.... toen u zei.... dat uw een.... man !....

— U vergist u, mijn zwager ! Nu schijnt ge u met 't gezin beneden al zeer weinig te bemoeien.... U weet blijkbaar niet dat mijn zwager ziek is....

— Ziek, zièk ! schreeuwde hij met dollen schrik.

— Wilt u zoo vriendelijk zijn uw stembanden wat te ontzien, mijn zwager ligt hier vlak achter deze deur.

— Wat! vlak bij! allemachtig ! Banger, wilder, ontstelder klonk z'n stem.

— Juist meneer, vlak bij ! Hij is zelfs héél ernstig ziek.

— Héél ernstig ziek ! allemachtig mensch, jaag me de koorts niet op m'n lijf, op twee stappen van me af een ernstig zieke man,.... dat is gemeen.. juf.. muf.. dat is.. dat is 'n schandaal, allemachtig ! Dat hadden ze me eerder moeten zeggen.. allejesis ! dat dringt natuurlijk door m'n kamer.. die akelige ziektestof! Allemachtig, waarom heb ik 't niet geroken. Nee, juf., rnuf.. frouw.. dat is niet netjes.... niet fatsoenlijk., dat is nie.

— Meneer, u raaskaalt lichtelijk, ironiseerde Zus fijntjes, niet ik, maar uw moeder had u moeten waarschuwen. Ik heb uw moeder telkens verzocht u te zeggen, dat m'n zieke 't zoo niet uithouden kon. Nu kom ik u zelf 'n verzoek doen.

— 'n Verzoek ? weer iets van die zieke ?