Zegepraal

i6i

II.

O ! dien nacht, hoe hoorde ik de laatste geruchten in 't heele huis uitsterven.

Ik hoorde 't twee uur van de Munt slaan, toen de groote zoon, vlak achter m'n alkoof wonend, z'n kamer instommelde. Ik hoorde op dat zelfde uur, boven m'n hoofd de meid morrend thuiskomen en telkens 'n kommesaal. Alle gesprekken, onder druk gelach en gestoei hoorde ik door het nachthuis van de geburen, alsof 't in m'n alkoof voorviel.

Ik had 't moedertje van den zeeman met haar lastigen kleinen huilebalk ook opgehoord, sussend en stemvleiend. Soms haar nachtgezang steeg door de zoldering, 't kindgeschrei er doorheen, en dan plots kwaadaardig 't gebrom van den nijdigen in z'n slaap gestoorden grootvader.

Eindelijk hoorde ik alles in bed stappen, en elk gerucht uitsterven....

O ! hoe ontroerend vreemd was mij toen dat groote huis, met al z'n ademende menschen, ■waarvan ik nooit een gezien had. Hoe vreemd dat gansche huis waarvan ik niets anders kende dan de duistere alkoof.

Ik lag dien nacht met machteloos lijf, koortsig in de kussens, maar in m'n oogen moet 'n stille vreugde gelicht hebben, wijl in mijn zoolang opgejaagde ziel een breed geluk zong dat ik niet naar 't gasthuis hoefde.

Geen oog deed ik dicht, 't Brandde voor en over m'n gloei-gezicht en heel vreemd lag m'n opgejaagde van angst doorhuiverde ziel nu te sluimeren in een wakend lijf, dat rondom zich wist de nachtruisch en de slaapstilte van het groote, vreemde huis.

Ik hoopte weer iets meer, en mèt diè hoop op herstel Florence, snikte krampender m'n verlangen naar jou öp !

O! die nacht! die nacht! geheel zonder slaap, met dat stomme leven van 't toen geruchtlooze huis om me heen ! Hoe heb ik m'n verlangen laten opzingen uit m'n sluimerende ziel.

li