Zegepraal

56

heele vogelenwereld weer hoor fluiten en zingen, snateren en musiceeren ; hun kleurige praal weer zie opleven tusschen de velden en 't heerlijke groen ; nu de zon weer gaat goudwiegen over de aarde, en ik weer alléén loop, vollen adem indrink van boomen en boschzoet ; van gras, bloem en duin ; nu ik weer de zilte stroomgeuren besnuif van de zee, 't winde-spelen m'n hoofd omkoelt, en heel de lentelucht en 't blauwe hemel-gezang me overstort met 't geluk van 'n pasgeboren levenskracht in goddelijke verrukking, nu kan de bleeke herinnering me bestaren en ik zal 'r in d'oogen terugkijken en schateren met feilen lach. Nu kan de weemoed aansluipen en ik zal hem zacht hooren murmelen, zonder geschrei, en de pijn zal me niet den jubel ontnemen en 't groote geluk van de schoonheidsverrukking.

Ik heb nooit zoo diep ademgehaald, nooit zóó binnen-in stil gejuicht, nooit zoo eiken pas doorhunkerd van een natuurgenot gevoeld, als nu.

Ik slaap nog hoogstens drie uur per nacht, slecht en telkens wakker, waartusschen uren van gepeins en stil gewerk. Maar niemand die mij dien slechten slaap aanziet.

Zus begrijpt er niets van, m'n broer niet, geen sterveling ; ik zelf niet.

Ik geef niet om slaap. Kribbige verslaap te menschen die in nukkigen wrok zich in den ochtend kleeden en wasschen, kan ik niet luchten.

Hoe eerder ik mijn bed uit kan springen, hoe liever.

Dat heb jij toch ook, niet kindeke ? Of drentel je altijd nog eerst wat rond in je kamer, en gaan dan eerst die gouden haren los langs je slanke wonderlijf op 't blank van je nachtpon ? En schuifelen je voetjes dan in roode muiltjes ?

Wat zou ik 't verrukkelijk vinden je eens zoo te begluren, als je je bed uitstapt en je weet niet dat ik je zie !

'n Vrouw alléén is heel iets anders dan 'n vrouw in gezelschap.

Er zijn parijsche schepsels die ik nooit intiem zou willen