Zegepraal

154-

'n Gasthuis is 'n levensruïne.... Er omheen gaan de doods-geruchten.... En de weemoed, de herinnering, bleek en huiverend, sluipen er stil rond, en schrikken wèg bij elk nieuw aanloeiend doodsgelui.

O Florence, er waren weken, maanden, dat ik, in angst er zelf heen te moeten, niets anders hoorde dan 't verreutelend gejammer, 't snikkend geklaag en gekreun van die in noodlotskronkel verminkte menschenkinderen ; — dat ik alleen hoorde hun doodsgeschrei verjammeren als de mist-hoorn-roep van 'n schip in nood !

't Scheelde zoo weinig of ik was er heen gebracht. Mijn armoe heeft m'n geest er om heen laten dwalen.

Er was nergens geld meer. M'n uitgever had me 't heele honorarium gegeven dat ik eerst eigenlijk hebben mocht als de roman ganschelijk voltooid bleek.

Hij kón niet meer doen. Mijn broer bezat niets, en ik minder dan niets.

Die armoe knaagde dwars door m'n ellende, en in mijn huiverende ontstelling te worden verhuisd naar de gasthuiszalen, hoorde ik vooruit al het gekreun en gereutel ; zag ik naast mij sterven al wat m'n verbeeldingsrealiteit, die vreeselijke macht, me liet zien.

Ik hield je vast Florence, aan je zacht-geurende kleedij. Ik zag je je gezicht afwenden, je handen sidderend opheffen, alsof je huiverde van een melaatsche.... Maar ik liet je niet gaan, ik smeekte je me aan te zien, me niet alleen te laten versmoren tusschen de angststille schaduwen der zieke-zaal muren.

Hoe dikwijls meisje, heb ik je in die angsturen, die zorg-martelingen aan m'n bed geroepen, als ik fluistergesprekken hoorde van dokter, Zus, uitgever, broer, wat er met mij gedaan moest worden.

VII.

'n Maand was voorbijgesomberd. Ik mocht je brieven nog