Zegepraal

132

Zie de zee maar eerst eens zóó in z'n woede branding met z'n kokend schuim dat rondvliegt als gloeiend heksenspeeksel.. Hoor z'n golven razen en zieden ; hoor de zee in z'n donderenden scheppingszang, in woest gerucht, alsof de wereld vernield wordt door den ruischenden haat van honderd goden ; alsof er nachten over de aarde gaan vallen, duister en ontzaggelijk vol oergeweld, gelijk vóór den Genesis; nachten waarin de Geest-Gods zweeft over de woeste-grimmige aarde, nog vol afgronden en zwarte geruchten.

Zie zoo'n zee____ en beoordeel dan de daad!

Wat 'n zotte zelfgenoegzaamheid zit er in de meeste menschen van nu.

Wat 'n laffe, puffe idealen-versnorkende berekeningszucht en burgelijke lauwte.

Ik kan schreien Florence, van geluk en ontroering om zoo'n eenvoudsdaad van 'n schipper, 'n zeebonk die verbluft stamelt als de redding goed afgeloopen is....

— Wa sel mijn nou genaèke ! Ikke eb mijn plicht edaèn me-nairtje ! al was d'r 't waèter wa driftig, nièt-dan ?

VI.

Florence, hoeveel moet ik nog zeggen van onze diepste natuur. Ik wil, dat je m'n heele belijdenis hoort.

Waarom begrinneken ze Nietzsche, dien subliemen nar soms,, met z'n koninklijke dwaasheden, dien Don Quichotte in den kring der bedialektiekte vadsige en dikbuikige wijzen. Niet wijl hij durfde zeggen hoe groot hij, hoe stumperig, niksjes-nederig en onpersoonlijk de anderen geweest waren, was hij 'n Dwaas, maar koninklijk-mal, wijl hij het groote en kern-goddelijke van de gemeenschapsliefde niet voelde, dat 'n Griek 'm toch had moeten leeren. Er is nooit hartstochtelijker nar in fel parade-pak, met bellen op den kop en klankzangerig betambourijnd, door den modernen zede-tijd heengeschreden.