Zegepraal

133-

En nooit is de zielsblague, de individualistische waan zoo zuiver gezegd, zoo sterk en innig verliteraird.

Zijn blague wordt bèlachen nu, door nog paskwilliger blagueurs dan hij, lui van verstandelijke garstigheid en voos leven. —

Zijn blague was 'n èchtheid in hem, hün blague is 'n leege valsche opwinding.

Ken je Nietzsche lieve ? O! 't is 'n rakker! Pas op ! Je zet 'm naast Jezus of naast 'n charlatan ! Om 't even, 't is 'n rakker, maar 'n mensch die zich durfde uitleven zoo écht als er maar weinigen op de wereld kunnen en durven. —

Hij durfde leven. Lijkt dat gewoon ? O ! 't Komt bijna nooit voor.

Hij durfde leven, machtig uit!

Zijn zelfvergoding is 'n andere pool van óns kommunisme. Vandaar dat hij de bourgeoisie in haar zwakke nietige leugens haatte en 't pessimisme verdoemde!

Wij hebben leeren zien dat we te zamen eerst wat beteekenen, en dat persoongroei geheel afhangt van 'n sociale levensverordening. Wij hebben onze individueele funkties begrepen in de studie van het maatschappelijk organisme en zijn universeele wisselwerking op elk schepsel.

Onze affekten zijn subjektief. Ook wij socialisten erkennen de geestelijke zelfstandigheid in al z'n gradaties van ieder individu, vooral als dat individu scheppend kunstenaar is.

Maar Nietzsche was blind voor de ontzaglijke levenswet dat de Grooten en Allergrootsten er zijn, — niet ten koste van, — maar door de massa.

Onze schoonheid en ons geluk leeft 't hoogst waar geen vulgaire behoeften meer bestaan. —

Al onze arbeid van nü is voor 't grootste gedeelte dierlijk, zonder hoogere geestelijke liefde.

Neem de bestaanszorg van ieder schepsel wèg, en op den duur zal alléén genot voor het hoogste schoon in de mensch-soorten overblijven; zal de arbeid zijn, bij ieder schepsel: uitstorting van ziel of verstand, uitstorting van levensliefde en schoonheidsontroering.