Zegepraal

130-

Ik zie die Grooten om beurten even afhankelijk, kleinmen-schelijk zwak, stumperig en verdrongen met hun hartstochten tegen de Eeuwigheid aanstaan, als welk ander sterveling ook, woest-geestelijk vagebond of kamergeleerde.

Ik voel mijn ziel, mijn sentimenten, mijn levensaanschouw, éven machtig, even groot en teeder, als zij hun ziel en sentimenten voelden.

Want wat zij mij zeggen in hun werken voel ik zelf even diep en zalig, even machtig intens, ook zonder hen.

Er zijn misschien nog maar enkelen die zóó opperst liefhebben de schoonheid en 't leven, en zóó in de hemelsche sfeer van het groote geluk ademen, als ze zien, met den uitgeschroei-den hartstocht van hun hoog begeeren, al wat er bestaat. Er zijn misschien maar enkelen die zoo gelijkelijk ontroerd worden door de schoonheid-van-overal, in de dieren- en menschen-wereld, in de Smart en den Jubel.... en die zoo kunnen beminnen. Want voor mij is er geen teederheid in den lagsten adem van zielsverlangen teeder genoeg, geen verrukking, geen bedwelming van vrouw-mooi, verrukkelijk en bedwelmend genoeg. — 't Teederste en hartstochtelijkste op aarde en in den hemelsfeer gevoeld, doorhuivert mijn ziel, die brandt als 'n zon, en heimwee verglansd als de maan, — mijn ziel, die 't vuur heeft en de hitte van het gloeiende zonnelicht, en toch ook maanden en maanden zilvert als de maan, de schuchtere om-kransde en zacht-heimvolle nachtpeinster.

O ! Florence, ik voel mij deel van 't allerhoogste waar al die reuzen zich deel van voelden. Het verhevenste van 't leven en de schoonheid zingt in mijn ziel éénzelfde melodie, als het in hen gezongen heeft.

Maar nooit, nooit vergeet ik onze dualistische natuur, vergeet ik dat de kosmische Demon ons aan het grootste en kleinste tegelijk vastgeklonken heeft.

Is niet de smachtende liefdeshunkering van den grijsaard Goethe naar Ulrika, 'n kind meisje van zeventien, demonswerk ?