Zegepraal

129-

Zoo is de Geest van de Schoonheid ook eindeloos in ons !

Dat kleine brein, die nietige passie-zware mensch, doordui-zelt toch met z'n kleine begrip en z'n intuïtie, die Eeuwigheid, en z'n innerlijk oor vangt den verren galm van den eindeloozen kosmischen rhytmus.

Met dat bewustzijn, dat werkende brein, die ziel, zwellend van de godlijkste schoonheidsontroering, dat kunstenaarssentiment, dringen wij door tot de kern van 't menschelijk-goddelijke, en onze intuïtie wordt tot 'n wijding van het groote onbekende.

Dat is het kosmische godsbesef van den grooten zielekun-stenaar.

We voelen te behooren tot het onbekende, want wij menschen zeiven zijn even groote verschijnselen, vreemd en almachtig als de buiten ons waargenomen zeestorm, het sterrenheelal en de donder !

Wij zien het sterren-heelal zóó doorhuiverd van grootsch-heid, met een /Aheid die zélf die grootschheid schept, doorvoelt. — Wij zijn één met de geweldigheid van het verschijnsel. Want in onzen geest en ziel wordt het tot een Eenheidsvoorstelling.

En draaien wij ons om, met den rug naar 't Sterrenheelal, wroeten wij in de maatschappij, zijn we wrevelig, woedend, jolig, kwaadaardig, ijdeltjes.... dan doen we niets anders dan nog eens heel scherp bevestigen 't gevoel,.... dat we tegelijkertijd aan 't grootste en aan 't kleinste vastzitten in deze wonderwereld van leven, gaan en komen.

Zoo bevat een met smaad weggeworpen, glazerige aardappel wat groeisappen voor de goddelijkst-uitgroeiende orchidee ; den goudlila dichter onder bloemen.

Shakespeare, Goethe, Dante, Homerus, 't waren reuzen van ziel en van geest, maar al hun werken te saam kunnen mijn gewaarwordingen en mijn diepste aandoeningen niet zeggen, noch vervangen, ook niet als ik doorvoel en dóórdenk van en over de dingen die zij diep voelden en diep dachten.

9