Zegepraal

125-

Florence ! hoe heb je mij dien avond laten spreken met dat blanke bruidje.

Wat heb je me dat laten zien, in jou gestalte, jou gebaar, jou neuriënden zang !

En die wondre sage in haar kristallen bouw en doorschijnende poëzie, haar geheimzinnig verdwijnend weerlichten over het sneeuwlandschap en de noorsche zee. Hoe doorleefde ik 't weer in m'n ziekte-nachten als ik slaaploos mijmerde en visioeneerde en mijn heete verbeelding zocht in de winter-zonnige mythen. —

Is die graalpoëzie niet in al haar gradatie van blanken hartstocht, kristallen bouwsel van een geheimvol menschendrama, 'n levenscentrum waar alle gepeins en gevoel verzacht ligt onder de geluiddempende sneeuwvormen en den witten omgroei van het Noorden.

IV.

En nu vraag je me weer vooral te vertellen van m'n ziektevoortgang, van m'n werk, m'n plannen. —

Dat komt liefste. Dat komt ! Maar ik moet je alles zeggen, alles ook van mijn liefde, mijn voelen.

Zeg Florence, je vindt mijn haar altijd zoo mooi zwart, is 't niet ? O ! ik tril van vreugde, als ik hoor dat jij iets moois aan me vindt.

Ik begrijp 't veerpronken van prachtvogels voor de wijvekes. Had ik maar 't goudlicht van de fazant in m'n oogen ; 't brons-gloeiende, 't roode getoover van 'n atalanta, als een mantel van levende schoonheid om mij heen ! Had ik maar 't wonderpaars van den patrijs en 't goudpurper van 't roodstaartje. Had ik maar 't lichtgeparel van den tooverigen paradijsvogel met z'n legenddarischen staartkarbonkel.

Maar m'n haar vind je toch mooi, zoo zwart en vol echten ravenweerschijn.

Gloeit die er in ?....

Florence? jij wijze kind, zoo kinderachtig.... Maar weet