Zegepraal

124-

en duizenden handen heffen in jubel omhoog, als hun redder en kampvechter voorbij gaat !

Ingeborg, blank duiveke, sta op en ween niet meer !

Ik zie hem aanstappen onder de roodgloeiende zonnelucht^ En vóór de avond verpurperd en vervaald ligt over 't land, is hij aan den boom waar jij wachtend droeft, en je hamerend hart beeft.

Hij is vol heugenis van jou ! Hij is in z'n manlijke stoutheid verteederd en z'n sterke ziel snikt als hij jou eenzaam verlangen gedenkt. Hij snikt zooals alleen reuzen snikken en schreien.

Kom Ingeborg, ween niet meer ! Leg je angstig-zoekende oogen rust op....

Eenzame, reine Ingeborg, goud kapelletje dat z'n licht weeft om de witte liefderoos !

Ingeborg ! Zweeft om je hoofd geen wonderblank duifje in al kleiner kringen je omkransend, om je te troosten met z'n zoet gekoer ?

— Zoeken je oogen nu weer gejaagd en bang over de rood-spiegelende zee ?

Maar bruist dan de zee geen galm van z'n roep naar je heen ?

Hoor je de echo van je naam niet weerhallen over de baren ?

Hij komt, hij komt, al nader. Hij komt Ingeborg en schrei niet meer.

David, 'n jood die alles voelt, zegt 't je.

Ik kijk voor je uit op den hoogsten top. Ik kijk uit voor alle minnenden, wachtenden en verlangenden.

Hij komt, hij komt!

Geurt van de zilte golven, en 't rythmisch geruisch, niet heel de stroom van z'n wezen naar je toe ?

Kom Ingeborg, sta op uit je droef gepeins en gestaar. Laat ik je nevelkleed zuiveren van 't zeeschuim. Keer naar je boom terug. —

Laat ik je armen kussen en je naakten hals, weef voort je wondre handjes.... weef voort....

Hij komt, hij komt !