Zegepraal

122

korte mouwen wezen, en je handen lokten, riepen me. — Ik had je anders nooit durven naderen. —

Er wolkte een mythische sfeer om je heen. — Je haren, je fijngedoezelde brauwen, de bleeke trilling éven om je sidderend-aangedaan mondje, die huiver van hoog genot, was als verschijning in Freja's Walhalla.

Je rankte voor mij óp uit de besneeuwde wereld, de verre ijslanden, de blanke zilverzeeën, vol mythisch gerucht en zangerig spel nog van de oude tijden, ruischend, ruischend ; 't besneewde land waar toch de liefde-passie bloedt, rood, felrood als écht menschelijke liefde. —

Waar de witte rozen bloeien tusschen de stralende sneeuw, den verblindenden schitter van blank-wit licht. Waar de zeegroene golving zwalpt en Aegier rondbruist met 'n woeste horde van bandelooze schuimridders ; waar de eindelooze nachten goud-doorstard over de schemeraarde welven met een fonkel van zilverend avondvuur, in mythischen glans. — , En waar toch zoo hevig, zoo zuiver bemind wordt, als nergens ter wereld.

Hoe hoor ik nog je stem, dien zilverzachten zang vermelodieën door mijn kamer. Was dat niet 'n Walkure-lied, 'n lied van den noorschen schemer ?

Was dat niet meesleepend van droomrigen drang, van al bedwelmender, stijgender begeeren ?

Je handen verweefden en teekenden gouden monstranzen in de heidensche luchten, en 'n immens verlangen vertrilde je stem in dat weemoedslied, dien zang van den noorschen schemer. Wat 'n stilte en een mijmering viel daarna in mijn kamer....

Was die ooit zoo doortrild van een vrouweliefde, van een stem zóó verzaligd van verlangen ?

III.

׳ ff

Florence, je was 't niet.

Ik zag Ingeborg zitten, in een stijgende ontsteltenis wachtend haar Fritjof. Ik zag noorsche zomeravonden en zomer-