Zegepraal

121

Ik zie je weer in je op een ademgolf verritselende witte zijde, dat sneeuwig glansde, moireerde en vouwde 't licht, en je blanke handjes stil wonderen verwevend. —

Wat slankte je lichaam godinnig. — O ! ik wist dat je rank was als Venus, maar zoo'n taille....

Je stond er als 'n Iduna, in zachten lendewieg, die toove-rend en geheimvol om haar heen kringde in kaatsenden worp, de blozende jeugd-appeltjes. —

En 't ging als 'n licht spel met rood-zachten gloed.

Herinner je je Florence, hoe ik versteld stond van 'n zoo wonderslank, teeder meisjen, met den los gestorten gouden harenstroom, de fijne schaduwdoezel er in, en de zonnegoud-zijige glanzen er van om je hoofd en hals ? —

Waar vandaan lieve, haalde je toen die plotse pracht ?

Dat roode fijne koord om je hoofd, als 'n snoersel lichtend karmijn, enkele vlechten zacht omkransend.

O ! je aanbiddelijk gezichtsovaal! Toen zag ik 't in z'n ragste en teederste schoonheid !

Je voelde je zelf Iduna, en Gerda.

Nooit zag ik zoo'n heilige schoonheid op je gezicht, zoo schroom-zacht en zóó wonderblank.

Je wangen kleurden éven doorbloosd als 'n ademtochtje rose, en je oogen glansden in één-licht-van verlossing. En je wondre hoofd zoo rag geboetseerd van lijn, met den gouden lampgloed in fond gezet, en 't bleek-fijne lichtspel op je naakten hals en armen....

Ik was overstelpt van ontroering om zooveel moois, zooveel goddelijks. —

Mijn wondere meisjen.

II.

Toen, in 't heilige spel van de weefgebaren lachte je me even toe, om je te doen herkennen ! Niet Florence, niet liefste, liefste ?

Je slanke naakte armen, met de hooge schoudercierselen en