Mombakkes de groote Comediant

92

Want hij was nu waanzinnig met Gretchen en hij voelde zich in dien waanzin als in een groote, ruime, gelukzalige overgave, en het zich uitleven van onbekende gevoelens in zich.

Aan ’t slot daverde de zaal van de toejuichingen. De menschen bleven staande klappen en het scherm daalde, rees weer, daalde, rees weer. Possart, als Mephisto, kwam naar voren. Een krans, die uit de zaal over het orkest heen gereikt werd, werd door hem van den kapelmeester aangenomen Nu, met den krans in de hand, boog hij en weer roffelde het handgeklap en klonk van de galerij het bolderend gestommel der trappelende voeten.

Hans was ook opgestaan, maar hij klapte niet. Zijn oogen wijd open en starend, zag hij naar den man in ’t roode pak op het tooneel, die boog met een krans in de hand naar het applaudiseerende publiek.

Hans was geheel in dien man daar op het tooneel opgelost. Hij voelde zich buigen in hem, hij voelde in hem het opklateren van ’t handgeklap beneden, het neerbolderen van het voetgetrap boven .... Zoo te mogen staan daar, dat te zijn, dat, de verafgode, de geëerde, de beheerscher van de menigte .... roem te oogsten, roem, roem ....

Het scherm bleef nu eindelijk gezakt. Mevrouw stond op. Zij keek Hans in de oogen, hij haar.

,,Is dat niet heerlijk, is dat niet prachtig?” vroeg Hans haar opgetogen.

,,Zalig, zaaaa .... lig ... . Nooit heb ik zoo als vanavond gevoeld, hoe verkeerd ik heb gedaan om •oit van het tooneel af te gaan . . . .”