Mombakkes de groote Comediant

„Zou dat mogelijk zijn, dat iemand zichzelf als een ander voelt?” vroeg hij.

„Als hij dat maar deed. Maar zijn fout is, dat hij juist zichzelf niet als den ander voelt. Hij is niet Faust, de persoonlijkheid Faust, maar hij is de hof-tooneelspeler Ernst Posaart, die voortdurend zegt: let wei op mij, den grooten Possart, die de figuur van Faust vertoont. Die man staat achter zijn rol, niet

\ J»

er in.

„En als jij ooit een groot tooneelspeler wilt worden” — haar knie kwam weer tegen zijn knie drukken •— „dan moet je zorgen altoos in je rol op te gaan, je er zoo mee vereenzelvigen, dat je je zelf vergeet.”

„Dat is juist het vraagstuk, Martine. Moet de acteur in zijn rol opgaan of moet hij doen, alsof hij er in opgaat. Dat weet ik wel, dat hij in elk geval je dan dat doen niet moet laten merken, want dan kan je den acteur niet vergeten en in de verbeelding van dichter en speler opgaan.”

Het scherm voor het tweede bedrijf werd gehaald. Hans trachtte critischer te zien. Maar voor hij het wist, w-as hij alweder critiek-loos in het spel opgegaan. En weer voelde hij, hoe de vrouw naast hem, iets van zichzelve in hem overgoot, hem vervulde van iets dat was als een damp, iets dat hem benevelde en samen vloeide met dat andere ik, diep binnen-in-zich, dat hij had leeren kennen en dat hem met verwondering en ontzetting vervulde.

In de pauze bestelde de notaris voor zijn vrouw een kop thee, voor Hans een kop koffie. Hij zelf stond op en zei: „Ik ga even een trekje aan mijn sigaar doen. Langer houd ik het niet meer uit. . .”