Mombakkes de groote Comediant

86

Mevrouw den Tiel had zijn aandacht bemerkt. En zachtjes-aan, langzaam schikte ze naar zijn stoel, drong zich tegen hem aan, liet haar knie tegen zijn knie leunen en hij voelde hoe iets van haar wezen in hem overvloeide, hem vervulde en in hem meekeek, meehoorde, meeleefde met het tooneelspel. Eerst toen na het eerste bedrijf het scherm gezakt was, kwam hij weder tot het besef van de plaats waar hij zat en nu de jonge vrouw zoo dicht tegen zich aanvoelend, bloosde hij, voelde zich verward. Zij drukte nog steviger haar knie tegen zijn knie en zei tegen haar man: ,,Nu Albert, hoe bevalt hij je vanavond?”

„Laat eerst onze jonge vriend zijn meening eens zeggen ?”

Toen de notaris zijn gelaat naar Hans richtte, schrikte deze en trok zijn been terug. Ook mevrouw trok haar been terug en drukte haar linker knie nu tegen het been van haar man.

„Ik vind het prachtig, goddelijk verheven. Dat is kunst, hooge kunst. Zoo iets heerlijks heb ik nog nooit gehoord en nog nooit gezien.”

„Wat is hij nog heerlijk jong en geestdriftig, vindt je niet Albert?”

„Ja jongmensch, je zult nog veel moeten zien voor je tot het oordeel des onderscheids komt. Wat mij betreft, hij is nog altoos dezelfde Possart. Handig, intelligent maar koud, ijskoud. Het is alsof hij zich zelf als een ledepop voor zich uithoudt en zichzelf als een automaat vertoont.”

Hans verbleekte en een rilling trilde langs zijn rug.

„Ontstelt je dat oordeel zoo ?” vroeg mevrouw.