Mombakkes de groote Comediant

66

cloack aan en een tluweelen calotje op ’t hoofd. Hij had kleine, grijze, snelblikkende oogjes, die altoos waakzaam waren.

„Zoo vroeg al bezoek?” vroeg hij. En tot Hans: „Met wien heb ik de eer?”

Zij voorkwam het antwoord.

„Mijnheer is door een uitgever gestuurd met de vraag of je een nieuwe Nederlandsche vertaling vaa Shakespeare wilt koopen.”

„Ik . . . een vertaling. Als ik Shakespeare nog zou willen lezen, zou ik het in ’t oorspronkelijk doen . . . Dus mijnheer, wij zullen van ’t aanbod geen gebruik maken.”

Hans stond op.

„Maar manni, ik zou zoo graag die vertaling hebben.”

„Onzin . . . wat heb jij aan Shakespeare . . . Een grove rethoricus met knal-tooneeleffecten . . .”

„Jij hebt geen gevoel voor kunst.”

„Dat kan wel zijn. U heeft het gehoord mijnheer — ik zal er geen gebruik van maken.”

„Het spijt mij mijnheer . .

Hans wilde heengaan en groette hoffelijk met een buiging.

„En ik wil dat je een werk bestelt ... of anders bestel ik ’t zelf... Ik wil die boeken nu hebben . . .”

„U heeft gehoord mijnheer, wat ik ge . . .”

De man had nog niet uitgesproken of een kristallen bloemvaas die op tafel stond, vloog hem langs het hoofd en sloeg in gruizels achter hem tegen den zwartmarmeren schoorsteen.