Mombakkes de groote Comediant

177

Bos, die een doodgraver zou spelen, kwam vertrouwelijk naast hem staan.

,,Ben je moe ... nu moedhouden en doorzetten. Als je speelt zooals op de generale, ben je voortaan de man . . . wip je Bouwmeester er bij de Koninklijke uit. . . Maar je moet nu niet. verslappen . . . durven, durven.”

„Dank je” zeide hij, hem de hand drukkend met echte dankbaarheid. En toen hij den handdruk van Bos voelde, wademde gelukzaligheid in hem op, door het besef, dat hij toch nog werkelijk in staat was tot een écht gevoel, tot iets dat geen comedie was, hier in Plankenland.

En zijn houding en wil herwonnen hebbende, liep hij terzijde en nog eenmaal het tooneel monsterend als een veldheer een slagveld riep hij:

„Halen!”

Het scherm ging op. Francisko en Bernardo spraken met elkaar, Horatio en Marcellus traden op . . . De geest schreed langs de tinnen . . .

De eerste scène werd goed gespeeld. 1 loratio, die tot heden toe op de repetities altoos houterig was geweest, scheen nu, op den grooten premiéreavond opeens bewust en vrijmoedig en los te zijn geworden. Dat prikkelde Hans ... Nu ik, nu ik, nu ik . . . zei hij tot zichzelf.

En toen hij met het groote gevolg op het tooneel trad, voelde hij hoe de geheele zaal voeling zocht met hem, hoe de geesten der toeschouwers uitgingen naar zijn geest.

Zijn eerste zinnen sprak hij zacht, zijn stem inhoudend, nog onzeker van wat hij op dezen avond zou MOMBAKKES.    12