Mombakkes de groote Comediant

Van Delft lachte luidop, om den uitval van den

componist.

„Verdomd als ’t niet waar is” zei van Delft, . . . „maar ik ben d’r óók niet vies van ... Ik ben net zoo muzikaal als een klomp met blikbeslag, maar ’k ga toch'ook naar alle Wagner-uitvoeringen. Dan haal ik altijd bij Focke mijn vrij kaartje .. . Hij zit in de loge en ik in het parterre. En als er dan zoo’n vette zeug uit Moffrika staat te kietelkeelen, dat met permissie, in de Zaal alle mannen droomen van lepeltje en vorkje, dan kijk ik maar eens naar hem op en wij geven mekaar een knipoogje ... En in de pauze ga ik naar de koffiekamer — d’r zit een vrij grocje aan niewaar — en dan jonge man zou je een lesje bij ons kunnen nemen in de muzikale critiek. Weet je waar Focke en ik het dan over hebben ... je stikt van de lol als je ’t hoort . . . over de konten van de Wagner-zangeressen en over d’rlui techniek in ’t draaien met d’r konten en ’t wibbe^eri met d’r tieten . . . En denk nou maar niet, dat wij dat alleen zijn . . . niewaar Schoenstadt ?”

„De heele Wagner-cultus is op vieze, vuile geilheid gebaseerd. Kom eens met edele muziek bij ze ? Of kom eens met een fatsoenlijk, rein Hollandsch zangspel. Ik heb drie opera’s gecomponeerd . . . maar ik had er bij kunnen verhongeren. Doodvallen laten ze je. Wat ken je anders verwachten van die kerels . . . Zie ze maar eens aan. . . met hun dikke boeren-koppeh . .. Waar hebben zij hun rijkdommen van ? Door ’t exploiteeren van arme werklui. De meisjes en vrouwen sluiten ze van den morgen tot den avond op in hun vunze fabrieken om machinaal werk te doen,