Mombakkes de groote Comediant

149

En weer keek hij naar Henriëtte en dronk haar toe met het gebaar van een hoofsch edelman. Toen naar Focke turend dacht hij er over, hoe hij den man tot een geldieening zou kunnen brengen.

„Nu van Delft, je zou .mij het zwak van Focke vertellen?” vroeg Hans lachend.

„Vraag dat aan Schoenstadt. Die heeft er den slag van den ouwe te lijmen. Die heeft eventjes vooreen Wagner-opvoering drie honderd guldens van hem losgekregen ... ik heb nooit meer dan vijf tientjes tegelijk van hem gehad en dan nog altoos voor een doek van een el in ’t vierkant, waaraan ik aan lijst, doek en verf een tientje ten koste had gelegd. En dan moest er altijd nog wat aan veranderd worden. Ten laatste wist ik zoo goed wat-ie er bij zou willen hebben, als er twee koeien op stonden moesten het er drie zijn; als er twee boomen op stonden, drie; als je één molen er op zette, dan moest er nog altijd een molen in ’t verschiet bij, dat ik mijn krengen er op schilderde. Dat spaarde ergenis ...”

„Is mijnheer Focke zoo’n liefhebber van Wagner-muziek?” vroeg Hans ernstig aan Schoenstadt.

„Van 'sNsLgw&r-muziek P ’t Zou wat...” minachtte de musicus.

„Als hij je toch driehonderd gulden subsidie geeft voor één uitvoering . . .”

„Je bent nog een broekje. Denk je, dat ze om de muziek komen, die Rotterdarnsche pummels . . . Om de dikke tieten en de dikke konten van de Wagner-zangeressen . . . Daarom houden ze zoogenaamd van

ö    ö

Wagner-uitvoeringen met Duitsche zangeressen . . .”