Mombakkes de groote Comediant

147

certmeester was in het orkest van de Duitsche Opera en als directeur het zangkoor leidde van „Crescendo”, vlaar de vrouwen en dochters van de Rotterdamsche parvenues haar heetheid door zang kwamen afkoelen. Hans voelde in zich de aandrift opkomen op te staan en .heen te gaan. Maar hij zag hoe de oogen van Henriëtte, de dochter van Focke naar hem blikten, hoe zij hem vroegen, smeekten om te blijven, hoe ze hem boven allen hier plaatsten. “En in hem ontwaakte het satanisch genot, te weten, dat de eenige dochter van Focke, zijn kind waarvoor hij werkte, handelde, zijn slaven mishandelde zcodat ze vroeg-op en vroeg-oud waren, doof of verdoofd door het klinken, verliederlijkt door het jeneverdrinken om hun door ijzerstof en smidsvuren droog geworden kelen te prikkelen, ver-siefd door het zich Zaterdagnachts te buiten gaan in alcoof en bordeel, na een zwoegen van Maandagmorgen zes uur tot Zaterdagavond zes uur, als afgematte beesten ’s weeks bij hun eigen verlepte, gore, uitgekraamde vrouwen in slaap neervallend, ongewasschen stinkend naar olie, ijzervijlsel en zweet, dat Henriëtte, de eenige dochter in slaap daar zat als zijn siavin, zijn afzichtelijke, echtbrekende hoer.

Zoodra er wijn was ingeschonken, hield Hans zijn glas hoog en dronk Henriëtte toe. Zij beantwoordde zijn dronk, zei wat tegen haar vader en haar man, die hem ook toedronken.

„Jij schijnt een wit voetje te hebben bij Focke!” zei van Delft. „Dat'zal je geen windeieren leggen . . . zorg maar, dat je ze de lijst stuurt voor je benefiet. Daar zit een tientje aan, als je ’m in zijn zwak te pakken weet.”