Mombakkes de groote Comediant

en de gasten verwelkomde, werd hij door zijn dochter naar Hans geleid.

„Mijnheer Wentinck . . . mijn vader . .

De grofsmid keek hem met hooge blikken aan. Hans voelde in zich toorn branden, bij dien blik. Als die Rotterdamsche geldpatser dacht, dat hij. Hans Wentinck voor zijn blik zou kruipen zooals hij dat van het slaafsche plebs gewend was in zijn machinefabriek, of zooals dat arme schildertje, dat de fielten, rijk geworden door sjacher, slavenhouden, vrouwenen kinderexploitatie, moest vermaken met het lachen om zijn eigen ellende, dan zou hij zich vergissen. Hans keek den groven, grooten rijkgeworden grofsmid krachtig in de oogen en met zijn zware, sterke stem, zijn stem van heerscher met den klank van het hoogere, edeler geslacht, zei hij:

„Het doet mij pleizierrrr u perrrrsoonlijk te leerrrren kennen, mijnheerrrr Fccke.”

Het was opeens stil in de voorkamer. De stem had de ruimte gevuld, had zichzelf durven zijn, was zonder bijklank van onderdanigheid geweest. En dit bracht de Rotterdamsche geldpatserij even van haar stuk. Zij wisten niet welke houding zij tegenover dezen nieuweling zouden moeten aannemen, die in hun tegenwoordigheid en uitgenoodigd om slechts tegen betaling van een fooi aan de meid, op zalm van Miet Hasekamp onthaald te worden, den moed had in tegenvvoordighe’d van Focke zeif, het geluid van zijn stem zoo te doen hooren.

„Nou en mij doet het ook een ademachtige pleizier, dat ik je ook eens hier zie. Ik heb al veel goeds van je comedie-spel gehoord en als ik het eerder MOMBAKKES.    IO