Mombakkes de groote Comediant

132

dat hun slaafs dient als sjouwers, zeelui, fabrieksvolk en hoeren.

Hans Wentick sloot zich aan bij een groepje jongere artisten, die in Rotterdam, naar de mate dat zij meer begaafd, persoonlijk en fijn zijn, meer worden bespot. De artist te Rotterdam wordt door den, in zijn sjacher rijk geworden, parvenue beschouwd als een slaaf-nar, waarom hij wenscht te lachen. In ruil daarvoor steunt hij hem gaarne in zooverre, dat de nar niet geheel crepeert. Doch voorwaarde is, dat hij zorgelijk en armoedig leeft, opdat de door zijn sjacher rijk geworden parvenue, zijn geweten gerust kan stellen. Als idealisme en zin voor het edele en verhevene óók tot welvaart voerden, zou de Rotterdamsche sjacherende parvenue de fielterijen, waardoor hij zoo vaak tot bezit, eer en aanzien komt, als minderwaardig moeten beschouwen. Thans schurkt hij zich van genot als hij den idealist ziet ondergaan, want aldus voelt hij zijn sjacher met heel de fielterij daaraan verbonden, als een noodzakelijkheid, dus als een deugd. Schilders als Jongkind, Breitner, P. C. de Moor zijn uit Rotterdam verdreven. Geen enkel tijdschrift op ’t gebied van kunst heeft ooit te Rotterdam tot bloei kunnen komen.

Wentinck, die de armzaligheid van het bestaan van Willem van Buyten zag, met in zich de trots van den jongen man van goede familie tusschen rijkgeworden plebejers, voelde een soort van overwicht.

Met de jonge artisten richtte hij een kunstclub op ten einde zoo in aanraking te komen met de regentenfamilies. Maar dat ging moeielijk. De tooneelartist bleef voor die families de comediant, die hun mocht vermaken en voor de vrouwen, de mannelijke pro-